AMP annealer uitgelegd: inductie, AZTEC, pilots en de vergelijking met Vulcano en BurstFire

Laatst gecontroleerd op 14 oktober 2026, aan de hand van de technische informatie, patenten en onderzoeksreeks "Annealing under the Microscope" van AMP, de documentatie van Shooting Technology en BurstFire, en onze eigen ervaring met deze annealers aan de herlaadbank.

De AMP annealer wordt in precisiekringen vaak in één adem genoemd met Lapua-messing en een goede bushing die. Hij is duur, hij komt uit Nieuw-Zeeland, en hij werkt anders dan elke andere annealer op de markt. Met AZTEC bepaalt de AMP op basis van één opofferhuls zelf een passende instelling voor jouw partij hulzen.

In dit artikel gaan we er helemaal in. Hoe werkt inductie eigenlijk, wat zijn wervelstromen, en waarom maakt een ferrietkern met een luchtspleet zoveel verschil ten opzichte van een gewone spoel? We leggen uit hoe AZTEC je messing analyseert, hoe je de juiste pilot kiest, wat de AMP MATE toevoegt en hoe je met de AMP Press laat zien wat annealen met de kogelzetkracht doet. Tot slot zetten we de AMP naast de Vulcano van Shooting Technology en de BurstFire 2-in-1, want niet iedere herlader heeft dezelfde machine nodig.

Waarom annealen er echt toe doet

Annealen is het plaatselijk zachtgloeien van de hals en schouder van een huls. Dat is nodig omdat messing harder wordt zodra je het blijvend vervormt. Sizen, het terugvormen van de huls naar de gewenste maat, doet dat. Kogel zetten en schieten ook.

Bij elke blijvende, plastische vervorming biedt het messing meer weerstand tegen de volgende. Dat heet koudversteviging, in het Engels work hardening.

AMP heeft dat gemeten met .308 Win-hulzen. In die proef kwam een geannealde hals gemiddeld uit op ongeveer 98 HV (Vickers-hardheid), de waarde waar AMP daar naartoe werkte, geen universele norm voor goed geanneald messing. Na het sizen was dat ongeveer 125 HV en na het schieten rond 150 HV. Werd er niet geannealed, dan liep de halshardheid bij het vijfde schot op tot 168 HV. Ter vergelijking: de bodem van een huls zit tussen de 185 en 218 HV, en daar wil je ook niet aankomen.

Een hardere hals veert meer terug uit je die. Een bushing die, een matrijs met een verwisselbare halsbus, drukt de hals kleiner, maar het messing veert een stukje terug, en hoe harder het messing, hoe groter die terugvering. Het gevolg is een halsdiameter en een schouderpositie die per herlaadcyclus verschuiven, en dus een halsspanning, de grip van de hals op de kogel, die van huls tot huls verschilt. Wil je eerst de basis van annealen lezen, met de verschillende methoden en de meest gemaakte fouten, begin dan bij annealing voor beginners. Hier gaan we een laag dieper.

AMP: van Nieuw-Zeeland naar het laboratorium

Annealing Made Perfect is opgericht door vader en zoon Alex en Matt Findlay uit Nieuw-Zeeland. Het bedrijf werd in 2012 ingeschreven, de ontwikkeling liep tot 2015 samen met de Auckland University of Technology en het eerste prototype stond in 2015 op de SHOT Show. In 2016 gingen de eerste machines de deur uit. In april 2022 werd machine nummer 10.000 verzonden.

Wat AMP onderscheidt, is de manier van werken. AMP heeft een eigen lab met micro-Vickers hardheidsmeting en werkt samen met onafhankelijke metallurgische laboratoria. Elke standaardinstelling op hun site is ontstaan door hulzen te annealen, door te zagen en de hardheid in de hals te meten. Daar komen de instellingen vandaan, en dat is ook waarom AMP niet met temperatuurlak werkt. De techniek is vastgelegd in meerdere patenten, waaronder US9631251 voor de inductor met luchtspleet en US11209375 voor AZTEC.

Wervelstromen in gewone taal

Inductieverhitting klinkt ingewikkeld, maar je kent het principe waarschijnlijk al van een inductiekookplaat. Er zit geen vlam in en geen gloeiend element. Toch wordt de pan heet. Hoe kan dat?

Een magneet in een koperen buis

Laat je een sterke magneet door een verticale koperen buis vallen, dan zakt hij opvallend langzaam naar beneden, alsof hij door stroop gaat. Koper is niet magnetisch, dus de buis trekt de magneet niet aan. Wat er gebeurt: het bewegende magneetveld wekt in de wand van de buis kleine rondgaande stroompjes op. Die stroompjes maken zelf een magneetveld dat de beweging tegenwerkt. Die rondgaande stroompjes heten wervelstromen, of eddy currents, naar de draaikolkjes die je in een rivier achter een brugpijler ziet.

Van wervelstroom naar warmte

Een inductie-annealer doet hetzelfde, alleen beweegt er niets. In plaats van een vallende magneet wisselt een elektronisch aangestuurd magneetveld razendsnel van richting, bij inductieverhitters doorgaans tienduizenden keren per seconde of meer. Elke wisseling duwt de vrije elektronen in het messing een andere kant op. Er ontstaan wervelstromen in de hals, en omdat messing die stroom een klein beetje weerstand biedt, wordt de energie omgezet in warmte. Precies zoals een kabel warm wordt als er veel stroom doorheen gaat.

Je kunt een huls in de annealer ook zien als een transformator. De wikkeling in de machine is de primaire spoel. De hals is een secundaire spoel van precies één winding, die kortgesloten is. Alle opgewekte stroom loopt rond in die ene ring messing en wordt daar warmte.

Waarom messing lastiger is dan staal

Op een inductiekookplaat werkt een stalen pan prima en een koperen pan nauwelijks. Dat heeft twee redenen. Staal is magnetisch, het trekt het veld naar zich toe en levert extra verliezen op. Messing is niet magnetisch, de relatieve permeabiliteit is 1, net als lucht. Daarnaast geleidt messing goed, cartridge brass (70% koper, 30% zink) haalt ongeveer 28% van de geleiding van zuiver koper. Hoe beter een metaal geleidt, hoe minder warmte dezelfde stroom oplevert. Een messing hals verhitten vraagt dus een sterk, goed gericht veld. Dat is waar het ontwerp van de inductor het verschil maakt.

Hoe diep de stroom in het messing gaat

Wisselstroom kruipt naar de buitenkant van een geleider, het zogenoemde skineffect. Hoe hoger de frequentie, hoe dunner de laag waarin de stroom loopt. Voor cartridge brass ziet dat er zo uit:

Een halswand is ongeveer 0,30 tot 0,38 mm dik. In het frequentiebereik van de meeste inductieverhitters loopt de stroom dus door vrijwel de hele wand, en wat niet direct verhit wordt, warmt binnen een fractie van een seconde mee via geleiding. AMP publiceert zijn werkfrequentie overigens niet, de tabel laat alleen het principe zien.

Waarom de verhitting op hals en schouder geconcentreerd blijft

Dit is het mooie van inductie. De warmte wordt vooral opgewekt waar het veld door het messing loopt. De hele cyclus duurt enkele seconden, waarna de machine stopt. Er stroomt wel warmte naar beneden door het hulslichaam, maar dat kost tijd, en bij een juiste instelling is de cyclus kort genoeg om ongewenste verzachting van de bodem te voorkomen. Hoe beter het veld op de hals gericht is, hoe minder energie er überhaupt in het hulslichaam terechtkomt.

Ferrietkern met luchtspleet tegenover een open spoel

Hier zit het grootste technische verschil tussen de AMP en de meeste andere inductie-annealers. En het is ook het deel dat in productbeschrijvingen het vaakst wordt overgeslagen.

Wat ferriet doet

Ferriet is een keramisch, magnetisch materiaal. Een magneetveld loopt er veel makkelijker doorheen dan door lucht, ongeveer zoals water liever door een buis stroomt dan door zand. In de AMP zit een op maat gemaakte ferrietkern in de vorm van een C of U, met een wikkeling eromheen. Het veld dat de wikkeling opwekt, wordt door het ferriet rondgeleid. Op één plek is de ring onderbroken, dat is de luchtspleet. Daar moet het veld de oversteek maken door de lucht, en precies daar zit de hals van je huls.

Het resultaat is een veld dat geconcentreerd is op een korte zone. Buiten de spleet is het veld veel zwakker, dus het hulslichaam en de bodem krijgen veel minder energie. Het patent noemt luchtspleten van 13 en 16 mm als voorbeeld en is er duidelijk over: hoe groter de spleet, hoe langer het annealen duurt en hoe groter de kans dat de bodem meewarmt. De spleet is dus zo klein mogelijk, zolang de huls de kern niet raakt.

Geen werkspoel, geen waterkoeling

Omdat het veld door de kern wordt gericht, is er bij de AMP geen open werkspoel waar de huls in staat. AMP zegt het zelf zo: er is niets dat doorbrandt of vervangen moet worden, en er is geen waterkoeling nodig. Een set ventilatoren koelt de elektronica en de inductor. Na een paar tientallen hulzen wordt de bovenkant achter de pilot warm, dat is normaal. Bij 90 °C binnenin schakelt een thermische beveiliging in die na 30 minuten afkoelen vanzelf reset. Bij een kamertemperatuur rond 20 °C haal je volgens AMP minimaal 200 hulzen achter elkaar op elk programma.

Hoe een open spoel werkt

Bij een klassieke inductie-annealer staat de huls in een spiraal van koperbuis. Het veld loopt door het midden van de spoel en buigt aan de buitenkant in grote bogen terug. Het werkt, en het is goedkoper te maken, maar het veld is minder strak begrensd. Hoe hoog de huls in de spoel staat en of hij precies in het midden zit, bepaalt hoeveel energie de hals, de schouder en het hulslichaam krijgen. Gebruikers van de BurstFire melden bijvoorbeeld dat een huls aan één kant sneller verhitte, opgelost door de spoel opnieuw te centreren. Bij de Fluxeon Annie en de Vulcano werk je met opvulringen en afstandsstukken om de hoogte in te stellen.

Een open spoel draagt bovendien zelf de volle stroom en wordt daardoor warm. Daarom heeft de BurstFire een gesloten waterkoelcircuit met pomp, tank en radiateur, en biedt Fluxeon voor de Annie een watergekoelde spoel als optie.

De Mark II DB van dichtbij

De huidige uitvoering is de Mark II DB. DB staat voor Database: je kunt AZTEC-codes een naam geven en opslaan, zodat je bij de volgende partij of het volgende kaliber niet opnieuw hoeft te zoeken. AMP introduceerde de DB in 2024. Ten opzichte van de eerdere Mark II kwam er een touchscreen in plaats van knoppen met een lcd-scherm, een snellere processor, een USB-C-aansluiting en extra interne afscherming.

Het touchscreen is door de gebruiker zelf te vervangen. Een detail, maar wel een dat zegt hoe AMP over levensduur denkt.

• Universele netspanning van 85 tot 265 V, dus gewoon op 230 V

• Opgegeven voor 750 W, in de praktijk onder de 600 W, minder dan een kleine magnetron

• Op maat gemaakte ferrietkern met luchtspleet, luchtgekoeld met automatisch bijregelende ventilatoren

• Volledig afgeschermde behuizing, voldoet aan internationale EMC/FCC- en veiligheidsnormen

• Kalibers van .17 Hornet tot en met .50 BMG, de .50 BMG-instellingen werken alleen op de Mark II

• Afmetingen 29 x 28 x 20 cm (b x d x h)

• AZTEC standaard ingebouwd

Elke keer dat je start, voert de machine in milliseconden een korte controle uit en compenseert voor de eigen temperatuur. Zo is de machine erop gebouwd dat een warme machine aan het eind van een sessie hetzelfde resultaat geeft als een koude aan het begin. Bij een gasvlam is dat wel anders, die verandert met de gasdruk, de buitentemperatuur en zelfs de tocht in je werkplaats.

AZTEC: een instelling op basis van een opofferhuls

De eerste AMP werkte met vaste programma's. AMP stuurde de lijst mee, en stond je huls er niet in, dan stuurde je een paar exemplaren naar Nieuw-Zeeland voor gratis kalibratie. Die lijst bestaat nog, nu als Standard-modus, maar sinds de Mark II is AZTEC de standaard.

Wat er tijdens de analyse gebeurt

AZTEC is geen ingebouwde hardheidsmeter. De machine kijkt naar de elektrische respons van de huls tijdens het verhitten. Het patent beschrijft een uitvoering die het principe goed laat zien. De hals zit in de luchtspleet van de ferrietkern, en de inductor maakt deel uit van een elektrische resonantiekring. Het messing in de spleet beïnvloedt hoe die kring reageert.

De opofferhuls wordt in korte stappen van een tiende seconde verhit. Na elke stap gaat er een korte puls door de kring en wordt de resonantie gemeten, in minder dan 0,2 milliseconde. Zolang het messing vast is, verandert die meting geleidelijk. Begint de hals te smelten, dan maakt de meting een duidelijke sprong. Zo weet de machine hoeveel energie deze specifieke huls nodig had om dat punt te bereiken.

Een patent beschrijft mogelijke uitvoeringen, de exacte meetintervallen in een actuele machine kunnen dus afwijken. Het principe blijft hetzelfde.

De annealtijd is vervolgens een vaste verhouding van die tijd tot het smeltpunt. Die verhouding heeft AMP proefondervindelijk bepaald met hardheidsmetingen, met als doel een uitkomst binnen een smalle band rond de streefhardheid. Daarom offer je één huls op, die is na de analyse niet meer bruikbaar. De code die eruit komt, gebruik je voor de rest van de partij.

AZTEC in vier stappen

1. Zoek op de AZTEC Settings-pagina van AMP je pilotnummer en de suffix (de formule) voor je huls op

2. Kies de ANALYSE-functie en voer die combinatie in

3. Plaats je opofferhuls en druk op START

4. Noteer de code die de machine genereert, of sla hem op in de database van de DB, en begin met annealen

De juiste opofferhuls kiezen

De analyse is zo goed als de huls die je hem geeft. AMP noemt halswanddikte en hulsgewicht als de twee grootste factoren. Meet bijvoorbeeld tien hulzen met een kogelmicrometer en neem een gemiddeld exemplaar. Een gewichtsverschil van meer dan 0,5 grain kan al uitmaken, bij 2 grain of meer verandert de uitkomst regelmatig. Neem een huls die net is afgeschoten en nog niet gesized, want gesizede en ongesizede hulzen kunnen een iets andere code geven. Een vuile of schone huls maakt voor de code niet uit, en ook de trimlengte niet. Een ronde hulsmond wel: een ovale mond geeft grillige codes.

Bij topmessing als Lapua, Peterson of Alpha zitten de codes van huls tot huls volgens AMP binnen plus of min 1. Gemengde partijen of eenvoudiger messing geven meer spreiding. Daarmee is AZTEC ook meteen een kwaliteitscontrole van je messing.

Fijnafstelling

Na de analyse kun je de code nog tot zes stappen omhoog of omlaag verschuiven. Plus is meer vermogen en een zachtere hals, min het omgekeerde. Elke stap is bij AMP gekalibreerd op ongeveer 2,5 HV. Handig als je bewust iets meer of minder grip wilt, maar begin altijd bij de gegenereerde code.

De Standard-modus, en waarom partijen verschillen

Wie de settingslijst van AMP doorbladert, ziet waarom AZTEC is ontwikkeld. Hetzelfde patroon van hetzelfde merk kan per productiepartij (lot) een flink ander programma nodig hebben. Een paar voorbeelden uit de Standard-lijst:

Uittreksel uit de Standard-settingslijst van AMP. Ter illustratie, gebruik voor je eigen messing altijd de actuele lijst of AZTEC.

Kijk naar de 6.5 Creedmoor van Lapua: tussen partijen loopt het programma van 74 tot 93. Dat is geen kleine afwijking. De lijst bevat ook kolommen voor hulzen die 0,001", 0,002" of 0,003" in de wand zijn afgedraaid, want een dunnere hals vraagt minder energie. Binnen één merk is het verband tussen halswand en programma volgens AMP vrijwel lineair. Draai je je halzen, dan is AZTEC de eenvoudigste weg, want je analyseert gewoon een opofferhuls uit je afgedraaide partij.

De juiste pilot

Een pilot is een geanodiseerd aluminium inzetstuk dat je in de houder op de machine schroeft. Je zet de huls er met de hals naar beneden in. De pilot bepaalt hoe diep de hals in de luchtspleet zakt, en dat is volgens AMP cruciaal: een verschil van een paar millimeter maakt al een merkbaar verschil in de uiteindelijke hardheid.

Daarom zijn de huidige pilots dieptespecifiek. Je hoeft niets af te stellen, je schroeft ze volledig in en ze staan goed. Het nummer is afgestemd op de hulslengte en de positie van de schouder, niet op het kaliber van de kogel. Daardoor delen patroonfamilies vaak dezelfde pilot.

Een paar praktische punten. Zoek je pilot altijd op in de actuele settingslijst van AMP, ook voor wildcats en Ackley Improved-varianten, want die staan er vaak in. In de AZTEC-invoer gebruik je drie cijfers, pilot 11 wordt dus 011 plus de lettersuffix. En gebruik je de AMP MATE voor 6BR of 6BRA, dan hoort daar pilot 64 bij. De pilots voor de AMP annealer bestel je los, per pilotnummer.

De AMP MATE: handsfree annealen

De Mark II is ontworpen om hulzen één voor één met de hand te voeden. Huls erin, start, huls eruit. Dat is prettig rustig werk, maar bij een paar honderd hulzen per sessie wil je je handen vrij. Daarvoor is de AMP MATE.

De MATE zet je bovenop de annealer en sluit je aan via USB. Een servo-arm pakt de huls in een shellholder, kantelt hem in de pilot, wacht tot de annealcyclus klaar is en werpt hem uit. Je voedt de MATE met een hulzenfeeder van Dillon of Hornady op een passende standaard, die niet zijn inbegrepen. Is de voorraad op, dan stopt hij en geeft hij een signaal.

• Werkt met de Mark I en de Mark II

• Hulzen van .300 Blackout (kortste) tot .338 Lapua Mag (langste en breedste)

• AMP adviseert Redding EZ Feed shellholders, met hun vlakke onderkant kantelen hulzen minder snel naar voren

• USB-poort voor software-updates, onderdelen zijn door de gebruiker bereikbaar

• Volgens AMP draaien de eigen testunits honderdduizenden cycli zonder vervangen onderdelen

De huidige MATE is een herziene versie. AMP heeft het mechaniek en de elektronica aangepast om vastlopers te voorkomen, het principe is gelijk gebleven.

Na het annealen: kogelzetkracht meten en analyseren

Annealen voelt als een verbetering. Maar wat doet het precies met de kogelpassing, en hoe zie je dat? Halsspanning kun je niet rechtstreeks meten. Wat je wel kunt meten, zijn de maten van de hals en de kracht die nodig is om de kogel te zetten. AMP heeft dat uitgezocht in deel 4 van zijn onderzoeksreeks, met .308 Win-hulzen van Peterson, een bushing die, een Forster Co-Ax pers en een kogelzetpers met een load cell (krachtopnemer). Vijf herlaadcycli, met en zonder annealen, met en zonder expander.

Wat de metingen lieten zien

Let bij de cijfers op wat er gemeten is. De waarden in inches zijn buitendiameters van de gesizede hulshals. De overmaat ten opzichte van de kogel heeft AMP daaruit afgeleid met de overige afmetingen uit deze specifieke proef. En overmaat is een maatverschil, geen kracht.

Zonder annealen en zonder expander had de gesizede hals na de eerste cyclus een buitendiameter van 0,335". Volgens AMP kwam dat neer op 0,002" diametrale overmaat op de kogel, de interference fit. Bij het vijfde schot was die buitendiameter door terugvering gegroeid tot 0,3364", en bleef er nog maar 0,0006" overmaat over. De gemeten kogelzetkracht daalde mee.

Met een expander erbij was het iets beter, maar niet goed: de overmaat daalde van 0,002" naar 0,0012" bij schot vijf. De hals wordt dan namelijk twee keer per sizing bewerkt, door de bushing en door de expander, en verhardt daardoor sneller.

Met annealen voor elke sizing had de gesizede hals bij elke herlaadcyclus een buitendiameter van 0,3353". Elke keer. De schouderterugzetting bleef binnen 0,0005", en de curves van de kogelzetkracht lagen veel dichter bij elkaar.

Eén kanttekening die AMP zelf ook noemt: geannealde hulzen groeiden in deze test meer in lengte. Zonder expander 0,0105" over vijf schoten tegenover 0,0025" voor de niet-geannealde hulzen. Een zachtere hals vloeit makkelijker. Controleer dus je trimlengte vaker zodra je begint met annealen.

De AMP Press maakt het zichtbaar

De AMP Press is in feite het meetinstrument uit dat onderzoek, doorontwikkeld tot een product. Een 12V-motor duwt de stempel met een herhaalbare snelheid en kracht, een load cell meet de kracht tot 200 kgf (ongeveer 1,96 kN) en een positiesensor registreert de afstand tot op 0,001". De software tekent per patroon een kracht-afstandgrafiek en berekent de Total Work Done, het oppervlak onder de curve. De pers werkt met inline seating dies, niet met gewone 7/8-14 dies.

Zo pak je de analyse na het annealen aan:

1. Zet een batch kogels in niet-geannealde hulzen en sla de sessie op

2. Anneal de volgende cyclus met AZTEC, size met dezelfde die-instelling en zet weer

3. Leg de curves over elkaar. Let op de spreiding tussen hulzen, niet alleen op de hoogte

4. Meet je gesizede halsdiameter opnieuw. Zachter messing veert minder terug, dezelfde bushing kan dus een andere overmaat geven

5. Sorteer op Total Work Done en leg de uitschieters apart, of koppel ze aan je chronograafdata

Houd in je achterhoofd wat kogelzetkracht wel en niet zegt. Naast de overmaat spelen ook wrijving, de toestand van de binnenkant van de hals en de zetdiepte mee, dat benoemt AMP zelf ook. Een strakkere bundel curves na het annealen betekent vooral dat je kogelpassing consistenter is geworden. Je hebt daarmee geen absolute halsspanning gemeten.

Hoe je zo'n curve leest, welke afwijkingen op chamfer, trimlengte of work hardening wijzen en hoe de AMP Press zich verhoudt tot een arbor press met krachtmeter, lees je in ons artikel over halsspanning en seating force.

En op de baan?

In deel 5 van de reeks werd geschoten. Lou Murdica schoot in een overdekte 100 yards-tunnel telkens twintig schoten met één en dezelfde huls, die tussen elk schot werd herladen. Met een 30 PPC was de extreme spread zonder annealen 77 fps en met annealen 36 fps. Met een .308 Win en Lapua-hulzen was dat 42 tegenover 35 fps. Met Peterson-hulzen viel het juist andersom uit, 26 fps zonder en 29 fps met annealen. In alle drie de vergelijkingen schoot de geannealde huls wel de kleinste groep.

Eerlijke data dus, geen wondermiddel. Annealen haalt een variabele weg, maar de rest van je lading en je case prep moet ook kloppen.

AMP, Vulcano en BurstFire vergeleken

Alle drie verhitten ze met inductie, zonder vlam. Daar houdt de overeenkomst grotendeels op. Het verschil zit in hoe het veld wordt gericht, wie de instelling bepaalt en hoe de hulzen worden aangevoerd.

Prijzen per 13 oktober 2026, exclusief pilots, shellholders en eventuele acties.

Vulcano: alle knoppen in jouw handen

De Vulcano komt van Shooting Technology uit Thiene. Je stelt twee dingen los van elkaar in: de tijd, tot maximaal vier seconden, en de sterkte van het magnetische veld. De huls staat in een shellholder op stapelbare afstandsstukken van 2, 6, 10 en 14 mm, en met een op ware grootte uitgeprinte positiekaart zorg je dat de hals in de juiste zone valt.

Shooting Technology noemt die vrijheid zelf het grote voordeel, en dat klopt ook. Het betekent wel dat jij de kalibratie doet. De handleiding werkt met temperatuurlak en mikt op ongeveer 380 tot 400 °C op de hals. Wie methodisch werkt en één partij messing per keer instelt, krijgt met de Vulcano heel consistente hulzen voor ongeveer de helft van de prijs van een AMP. Er is geen automatische aanvoer, je werkt huls voor huls.

BurstFire: snelheid en automatisering

De BurstFire 2-in-1 combineert een inductie-annealer met zes motorstations voor case prep. Hulzen rollen via een glijgoot naar een aluminium wiel dat ze in de spoel brengt en weer loslaat. Dat gaat snel, gebruikers noemen ongeveer drie seconden per huls. Het water in het koelcircuit houdt de spoel op temperatuur, ook bij lange sessies. Let op: de machine heeft een Amerikaanse stekker en een spanningsschakelaar, controleer die vóór het eerste gebruik.

De instelling is een getal op een snelheidsknop, dat je per merk en partij zelf zoekt. Gebruikers melden dat de hoogte bij wisselen van kaliber niet herhaalbaar terug te vinden is zonder eigen markering. Voor grote aantallen hulzen voor training en jacht is de BurstFire sterk. Omdat je de instelling zelf zoekt zonder hardheidsreferentie, hangt de consistentie wel meer af van je eigen werkwijze.

Welke past bij jou?

Wil je een annealer die zijn instelling zelf afleidt uit een opofferhuls, per partij reproduceerbaar werkt en geen temperatuurlak nodig heeft, dan is de AMP de logische keuze. Zeker als je F-Class, benchrest, PRS of ELR schiet en je ES en SD tot op de laatste fps wilt drukken. Wil je inductie maar zelf de knoppen bedienen, dan geeft de Vulcano veel controle voor minder geld. En draait het vooral om aantallen en gemak, dan is de BurstFire het snelst door een emmer hulzen heen.

Temperatuurlak, tijd en temperatuur

Bij vlam-annealers en bij de Vulcano en BurstFire is temperatuurindicatielak, zoals Tempilaq, het standaardgereedschap om je instelling te vinden. Werkt dat? Ja, als hulpmiddel. Maar het heeft beperkingen die je moet kennen.

Annealen is een kwestie van temperatuur én tijd. Een oud onderzoek van het Amerikaanse National Bureau of Standards laat zien dat 70/30-messing bij 325 °C pas na een paar uur begint te verzachten, bij 375 °C na een half uur en bij 400 °C na tien minuten. AMP testte hulzen een uur in een oven bij 300 tot 350 °C en zag in de hals nauwelijks effect. Bij een annealcyclus van een paar seconden moet de piektemperatuur dus een stuk hoger liggen dan bij langzaam verhitten. Hoe hoger je gaat, hoe korter de benodigde tijd.

Temperatuurlak laat alleen zien dat een bepaalde temperatuur is bereikt, aan de buitenkant van de hals, op de plek waar je het hebt aangebracht. Het zegt niets over hoe lang die temperatuur is aangehouden en weinig over de binnenkant van de wand. Gebruikers melden daarnaast dat de laagdikte uitmaakt en dat lak met een hogere temperatuur eerder verbrandt dan smelt. AMP noemt meten via een smeltpunt in het AZTEC-patent omslachtig en gevoelig voor menselijke fouten. Wij zien het zo: lak is een prima vangnet tegen te heet, maar geen meetinstrument voor hardheid.

Zo werk je met de AMP in je herlaadvolgorde

1. Deprime en reinig je hulzen. Gebruik je stainless pins, anneal dan ná het reinigen, want AMP mat dat een uur tumbelen met pins de halshardheid met zo'n 30 HV verhoogt en vier uur met ongeveer 45 HV

2. Anneal elke herlaadcyclus, op afgeschoten en nog niet gesizede hulzen

3. Laat de hulzen aan de lucht afkoelen. Afschrikken in water is volgens AMP onnodig en voegt metallurgisch niets toe

4. Controleer je sizing die. Correct geannealde hulzen veren volgens AMP nauwelijks terug, de kans is groot dat je de die iets moet terugdraaien om dezelfde schoudermaat te houden

5. Meet halsdiameter en schoudermaat bij de eerste batch opnieuw en controleer de trimlengte

De plaats van annealen in het totale proces, van deprimen tot kogelzetten, staat in ons stappenplan de juiste volgorde voor het herladen van geweermunitie. Voor alles rond trimmen, chamferen en hulzen meten is hulzenbewerking van decapping tot trimmen een goed vervolg.

Is de AMP het geld waard?

De AMP Mark II DB kost bij ons €2.030,00, plus €39,95 per pilot. Daarmee is hij ruim twee keer zo duur als de Vulcano. Wat je ervoor terugkrijgt, is vooral zekerheid. Instellingen die herleid zijn tot hardheidsmetingen in plaats van kleur of lak, die niet afhangt van je gasfles of de temperatuur in je werkplaats, en die je met AZTEC voor elke nieuwe partij binnen een paar minuten opnieuw vastlegt.

Herlaad je een paar honderd patronen per jaar voor de jacht, dan is dat waarschijnlijk meer dan je nodig hebt. Schiet je wedstrijden op lange afstand, of wil je met de AMP Press je kogelpassing meetbaar maken, dan is het juist het fundament onder de rest van je case prep.

Veelgestelde vragen

Waar staat DB voor in Mark II DB?

Voor Database. De DB kan AZTEC-codes met een naam opslaan, zodat je ze per kaliber en partij terugvindt.

Werkt de AMP op het Nederlandse en Belgische stroomnet?

Ja. De voeding is universeel van 85 tot 265 V, je sluit hem gewoon aan op 230 V.

Heb ik als Mark I-eigenaar ook AZTEC?

Bij de Mark II zit AZTEC standaard ingebouwd. Voor de Mark I is het een optionele upgrade die je met een unlock key van AMP activeert.

Moet ik de hulzen na het annealen in water afschrikken?

Nee. AMP heeft dit onderzocht en vond geen metallurgisch voordeel. Laat ze gewoon aan de lucht afkoelen.

Hoe vaak moet ik annealen?

AMP adviseert elke herlaadcyclus, vóór het sizen. Alleen dan begint elke huls bij dezelfde hardheid en size je elke keer identiek.

Kan ik AZTEC gebruiken voor afgedraaide halzen?

Ja, juist daar is het handig. De analyse gaat uit van de opofferhuls zoals die is, dus ook na het neck turnen. Neem die dan wel uit dezelfde afgedraaide partij.

Verder lezen

• Halsspanning en seating force: wat je herlaadproces je probeert te vertellen

• Annealing voor beginners: zo gaan je hulzen 3x langer mee

• Zetdiepte bepalen bij precisie herladen

• Hulzenbewerking voor beginners: van decapping tot trimmen

Twijfel je welke annealer bij jouw kalibers en discipline past, of welke pilot je nodig hebt? Neem contact met ons op, we denken graag met je mee.

Bronnen: AMP Annealing, productinformatie Mark II DB, AMP MATE, AMP Press en AZTEC, FAQ en de onderzoeksreeks "Annealing under the Microscope" (onder meer delen 4 en 5), ampannealing.com. Patenten US9631251 B2 en US11209375 B2. AMP News, "Mark II DB" (januari 2024). Shooting Technology, handleiding en productinformatie Vulcano. BurstFire, productinformatie en FAQ. National Bureau of Standards, Technologic Paper T-285 (1924), over het verzachten van messing. Materiaaldata C26000 cartridge brass, Copper Development Association. Gebruikerservaringen via AccurateShooter, Sniper's Hide en Rokslide.